Aart Jongeman klein
  • Aart Jongejan

Aart Jongejan

Student Bedrijfskunde MER

 
Marjet van Laar

Marjet van Laar

 
Lauwrens Sneep
  • Lauwrens Sneep

Lauwrens Sneep

Student Leraar Basisonderwijs

 

Sunday 15th

Vanochtend stonden we om 09:15 uur klaar om op pad te gaan naar ons laatste echte programmaonderdeel. Een Afro-Amerikaanse kerkdienst meemaken in the Christ Bible Church. Om daar te komen waren er tal van mogelijkheden en daar maakten we dankbaar gebruik van. Een groep ging met de taxi, een andere groep met de Uber en weer een andere groep met de bus. Altijd leuk om dan te zien wie er als eersten arriveren. Nadat de groep van de bus heel netjes bij de verkeerde halte stond, was deze winst voor ons al verkeken. Toen ons de goede halte werd gewezen renden we met gevaar voor eigen leven de straat over, om de bus te halen, maar daar aangekomen bleken we nog 13 minuten te mogen wachten. Voor 2,25 dollar mochten we ons opmaken voor een busreis van een uur. Zo goedkoop krijg je het niet in Nederland.

Met verschillende verwachtingen, bereiden we ons voor op een kerkdienst met veel zang, vreugde en gedans. Aan deze verwachtingen werden dan ook ruim voldaan. De dienst was beladen met emoties, soms enigszins wat chaos, maar vooral door veel vreugde en vriendelijkheid. Onze groep viel natuurlijk wel enigszins op en dat zorgde ervoor dat we dan ook een aantal minuten lang uitvoerig werden geïntroduceerd door de voorganger. De gemeente zong ons een welkom toe en dat zorgde er wel voor dat je je echt welkom voelde en soms even moest slikken. Tijdens de dienst werd er een vrouw gedoopt en een kindje opgedragen. Mooi om te zien hoe net even anders dat dan toch gaat. Met een expressieve en dansgrage voorganger was er in ieder geval geen moment van verveling. En ook het gospelkoor was aardig aan het swingen, zelfs een paar van ons durfden mee te deinen op de muziek. Na afloop van de kerkdienst kregen we van de pastor/dominee/voorganger een hand en persoonlijk de zegen mee.

Vanaf de kerk ging iedereen in groepjes uiteen om de rest van de dag Chicago te verkennen. Wij gingen eerst weer met de bus op weg naar het millenniumpark, naar The Cloud Gate (in de volksmond the Bean genoemd). Het ‘ding’ waar Chicago om bekend staat. Daar aangekomen was het voor een enkeling nog even goed kijken waar die Bean was, maar nadat diegene zich had omgedraaid zag ook hij the Bean voor zijn neus staan. En anders hadden de vele toeristen ons er wel naar toe gewezen. The Bean, lijkt voornamelijk op een grote bruine boon, maar dan is de bruine kleur vervangen door roestvrijstaal, waardoor je jezelf er goed in kan zien. Dit was dan ook het moment voor een uitgebreide fotoreportage, waarbij iedereen zich in de vreemdste bochten moest wringen om originele foto’s te krijgen.

Nadat dit allemaal achter de rug was, vervolgden we onze weg naar de Navy pier. Een andere grote trekpleister van Chicago, waar je een heel mooi uitzicht hebt over de skyline van de stad. Vol goede moed gingen we op weg, na enigszins een aantal keer misschien niet helemaal goed te hebben gelopen, kwamen we koud en verkleumd aan bij de pier. Sommigen van ons waren nog vol goede zin om alles te gaan ontdekken, maar de anderen zijn na een kwartiertje toch maar naar het hotel gegaan om op te warmen. Na weer een mooie toeristische route door één of andere wijk, doemde ineens het hotel voor ons op. Een vreugdegilletje kon dan ook niet ontbreken.

Een uurtje opwarmen, online inchecken voor de vlucht van morgen naar huis/andere bestemmingen en Amerikaanse tv, met meer reclame dan inhoud, brachten ons uiteindelijk op het idee om toch maar eens te gaan eten. Met de aanrader van onze gids op Cornerstone University op zak, vertrokken we naar Giordano’s. Dé echte American-style pizza. Het populaire van deze plek bleek wel toen er een wachtrij van 45 minuten was. Maar was het dat waard? De ervaring was het waard. Beeld je een quiche in, vul deze voornamelijk met kaas en denk dan dat het een pizza is. Wonder boven wonder was deze ‘pizza’ nog best lekker.

Terug in het hotel is het alweer tijd om in te pakken, want morgen moeten we voor 11 uur het hotel uit. En dan zit het er voor ons als groep echt op. Bijna twee weken hebben we met elkaar opgetrokken en daarbij elkaar leren kennen en nieuwe vrienden gemaakt. Nu gaan we weer ieder ons eigen weg. Voor ons worden het nog 4 dagen New York, anderen gaan naar Miami, Las Vegas, Los Angeles of weer terug naar ons kikkerlandje. Waar ze u/jullie snel weer in hun armen kunnen sluiten. Het zijn fantastische weken geweest, waarbij we onszelf regelmatig in onze arm hebben moeten knijpen over wat wij allemaal mee mogen maken. En daar zijn we heel dankbaar voor. Nederland, tot snel!

Wachten op de bus nr. 6 naar de kerk.

Op weg naar de Black Gospel Church, de Christ Bible Church in zuid Chicago.

In de hal van de kerk werden we heel hartelijk welkom geheten.

We waren ruim op tijd. Aan het begin druppelden steeds meer mensen binnen.

Wat een andere dienst dan die wij gewend zijn...!

Na de kerk gingen een aantal naar het Millennium Park, hier een foto voor de zogenaamde "bean".

Ook studenten uit de andere groep wilden graag op de foto bij de "bean".

Vanuit de Willis Tower had je een prachtig uitzicht op Chicago.

En 's avond naar de Hancock Tower met een uitzicht op de 94e verdieping.

Vanuit Hancock kon je de mensen op de doorzichtige plaat buiten de Willis Tower op de 90e verdieping niet niet zien zitten...

en dan worden er toch een foto's gemaakt...!