Marjet van Laar
  • Marjet van Laar

Marjet van Laar

 
Joas Tensen 1 okt

Joas Tensen

Student Leraar Basisonderwijs

 
Lauwrens Sneep
  • Lauwrens Sneep

Lauwrens Sneep

Student Leraar Basisonderwijs

 

Vrolijk blijven lachen

Blog Tim van de Kamp

Vrolijk blijven lachen

Het is maandagmorgen, een stralende zomerdag in juni. Yara geeft mij in de deuropening een hand en stapt met haar enthousiaste lach op haar gezicht het verlichte klaslokaal binnen. Vrolijk begint ze aan Lotte te vertellen dat ze afgelopen zaterdag heeft gezwommen met haar zus. De groene deur van het lokaal valt dicht. Iedereen zoekt naar zijn eigen plek en na verloop van tijd heeft ieder kind plaats genomen. Al snel schieten er een aantal vingers de lucht in. Nadat ik heb plaatsgenomen voorin de klas geef ik Rick de beurt. ‘Hebben we vandaag weer een Cito toets?’ De planning op het whiteboard geeft de nodige informatie over de dag.  De vrolijke uitstraling op het gezicht van Yara verdwijnt. ‘Ja, antwoord ik rustig. Alleen nog de toets van begrijpend lezen hebben we deze week. Dan zit het er weer op.’ Niet veel later zit iedereen doodstil door de leesteksten te bladeren en met potlood schrijven ze de antwoorden op. IJverig  zit Yara te blokken op de meerkeuzevragen die gesteld worden, in een rustig tempo werkt ze zich er doorheen.

Aan het einde van de dag, wanneer de leerlingen naar huis zijn, staat daar onverwacht de moeder van Yara voor mijn volle bureau. ‘Heeft u even tijd voor een praatje?’ vraagt ze met een bedrukte stem. Al snel is te zien dat het gaat over het delen van zorg. Een ander moment kiezen is dus niet gewenst. Snel reik ik mijn hand uit en maak ik ruimte bij de instructietafel. ‘Yara barstte tijdens de lunch in tranen uit’, vertelt moeder mij als we beide op een kruk aan de instructietafel zitten. Met verbale- en non-verbale communicatie maak ik duidelijk dat ik actief luister. Yara moet er echt voor knokken. Ze weet dat ze tijdens Cito moet presteren, dat zit haar tegen en maakt haar onzeker. ‘Achter de schermen gebeurd veel, dat wilde ik met u delen.’ Elk kind kan groeien, dat kan niet anders. Welke groeikansen zie ik hier voor het kind? Opeens schiet me een idee te binnen, ik loop naar mijn bureau en pak een vrolijk dierenkaartje uit mijn grijze bureaulade. ‘Yara, je hebt het goed gedaan met Cito. Ik ben trots op jou, ga zo door!’, schrijft mijn hand. ‘Geef deze maar aan Yara!’ De volgende dag stapt Yara met een vrolijke glimlach naar de groene ingang van het klaslokaal! ‘Wat een leuk kaartje, mees!’ Ze weet dat vandaag deel twee van Cito op het programma staat, maar haar vrolijke glimlach blijft.