Aart Jongeman klein
  • Aart Jongejan

Aart Jongejan

Student Bedrijfskunde MER

 
Marjet van Laar

Marjet van Laar

 
Lauwrens Sneep
  • Lauwrens Sneep

Lauwrens Sneep

Student Leraar Basisonderwijs

 

Verslag en foto's

zondag 11 december 2016

Een snelle douche, de vieze kleren verwisselen voor schone en door naar het volgende adres. Wij, Renée, Femke en Eline, werden afgezet bij de familie Muli. Dit gastgezin doet al 4 jaar mee met ons project. We worden verwelkomt door Rosalien, een vrolijke vrouw die heel veel praat. We ontmoeten ook haar zoontje Vulayi (spreek uit als Voeladjie). Hij en zijn buurmeisje moeten even de kat uit de boom kijken. Het is grappig dat de kinderen hier blanke mensen een beetje eng vinden. Na even kletsen horen we luid gehuil. Vulayi heeft zijn vinger tussen de ketting van zijn fiets gekregen en we moeten naar de dokter. Sneu voor Vulayi, maar voor ons een mooie kans om een kijkje te nemen in een Kenyaanse dokpraktijk. Het gaat er anders aan toe dan in Nederland. Je moet goed uitkijken dat je niet ‘te goed’ behandeld wordt. De praktijk is particulier en alles wat ze verkopen is winst. Het liefst sturen ze je dus met een tas vol medicijnen naar huis.

We leren de rest van de familie kennen. Joy, Eagen en Michael zijn ongeveer van onze leeftijd. Rond 18.00 uur is er nog weinig activiteit in de keuken. Om 20.00 begint er eindelijk naar iets lekkers te ruiken en dan om 21.00 uur gaan we eindelijk avond eten.

Ons bed is een tweepersoons twijfelaar. Er zit een deuk in het midden van het matras en we rollen ‘s nachts gezellig tegen elkaar aan. De volgende ochtend ontbijten we met o.a. toast, honing, bloemkool en Afrikaanse thee (thee met gekookte melk). Michael wil met ons wel even naar het winkelcentrumpje lopen. We kopen, nadat we enorm hebben afgedongen, beiden wat souvenirs.
’s Middags vieren we de verjaardag van Vulayi en Rosalien. Het begint om 12.00 uur, dus de eerste gasten komen om 14.00 binnen druppelen (African Time werd ons verteld). Om 15.30 uur is er lunch. Zeer uitgebreid met o.a. kip, chapati’s (de kleine pannenkoekjes), rauwkost, groentemix en niet te vergeten: rijst!

We doen wat spelletjes met de familie en leren hen Weerwolven. Om 18.30 uur snijdt de jarige zijn Birthdaycake aan. De meegebrachte ballonnen vallen in de smaak. Om 21.30 uur vraagt Rosalien of we echt geen honger meer hebben. Wij zijn vooral heel moe en hebben onze buikjes nog vol van de lunch. Vroeg naar bed dus!

Zondag nemen we afscheid van de familie. Na een fotosessie voor het huis overhandigen we de stroopwafels en kaas. De familie gaat op familiebezoek voor twee dagen, dus Esther neemt ons mee naar de kerk: Nairobi Chapel Church. We zingen Christmas Carrolls, terwijl het 24 graden is. We komen Emma en Rosan tegen in de kerk en Esther neemt ons vieren mee uit lunchen bij Java House. Frietjes en sandwiches voor lunch! Nomnomnom.. Nadat onze maagjes gevuld zijn vertrekken we heel decadent per taxi naar Roussel House.

 

Uit een ander gastgezin komt het volgende verslag:

Het was zover: de ‘homestay’. Spannend, waar komen we terecht? Een gezin met kinderen? En wat voor omgeving? Primitief of best luxe?

Na drie uur rijden over wegen met diepe gaten ìn de weg en grote stenen òp de weg, die de chauffeur probeerde te ontwijken, waren we weer in de buurt van het Roussel House, waar ons gastgezin ook woont. Het is een mooi, ruim huis met een groot hek er omheen. We waren aangekomen bij een gezin dat bestaat uit vader, moeder en drie kinderen. Dit weekend was er ook een neefje te logeren.

We zijn eigenlijk meteen met de moeder en kinderen naar een Bijbelstudie gegaan. Dus wij namen braaf onze Bijbel mee. Wat blijkt: het was een afsluitingsfeestje van het afgelopen jaar, waarbij vooral veel gegeten en veel gekletst werd. We hadden onze Bijbel dus helemaal niet nodig. Toen we om half twaalf eindelijk 'thuis' kwamen hebben we kennis gemaakt met de vader van het gezin en zijn we na het avondgebed net als de familie gaan slapen.

De volgende ochtend om 7:00 uur ging onze wekker. We hadden afgesproken dat we om half 8 zouden gaan wandelen. Maar we zijn in Afrika dus dit werd 8 uur. We zouden een uur gaan wandelen, maar we zijn in Afrika dus dit werd twee uur. En dan hebben we nog de korte route genomen. Het was wel een mooie route; door de woonwijk, langs een drukke weg en door het bos. Toen we bijna terug bij de woonwijk waren kwamen we langs een Masai familie. Dit was voor ons natuurlijk heel interessant dus we vinden het leuk dat we daar een kijkje mochten nemen op hun terrein en in hun 'huisje' van takken en modder/koeienpoep. Aan het eind van de ochtend zijn we mee geweest een schooluniform passen en zijn we naar een hele grote Masai markt geweest. Mooi en leuk om te zien wat ze allemaal maken en verkopen!

Aan het einde van de middag heeft de Au Pair van het gezin ons geleerd chapatti’s te maken; een soort pannenkoeken die ze in Kenia graag eten. Maar er gaat wel wat tijd in zitten, we zijn hier namelijk twee uur mee bezig geweest.

Zondagochtend werden we na een onrustige nacht door blaffende waakhonden verrast door apen (en niet van die kleine) die in de tuin tussen het afval op zoek waren naar eten. Dit vonden wij natuurlijk helemaal geweldig en we stonden dan ook vooraan met onze camera's. Onze gastvrouw was er niet zo blij mee en heeft de apen weggejaagd met een dweil.

Na het ontbijt en een goed gesprek met de vrouw des huizes zijn we naar de kerk gegaan. Het was een grote kerk waar 2000 mensen kwamen. Na twee en een half uur zingen, zwingen, bidden en luisteren in de warmte waren we best moe en gaar. Het gastgezin heeft ons teruggebracht naar het Roussel House, wat inmiddels als thuiskomen voelt. Het was leuk om iedereen van de groep weer te zien en te spreken!

Sommige studenten moesten 's morgen vroeg uit de veren. Voor allerlei festiviteiten moesten ze nog een eind rijden.

De lunch was soms heel luxe en soms meer Keniaans.

Omdat er één van de kinderen jarig was geweest, hielden ze een verjaardagsfeestje. Daarbij horen natuurlijk ballonnen.

's Zondags gingen we allen naar verschillende kerkgenootschappen, en daardoor kwam men ook met verschillende verhalen op de proppen.

Ontmoeting van groepsgenoten. Samen smullen van iets lekkers.

Een groepsfoto hoort bij het nemen van afscheid.

Bavianen komen bedelend langs de deuren en vaak vinden ze iets van hun gading.

Overdag werd er veel gewandeld. In de buurt van een Masai dorp ontmoeten van die stam. Heel intigrerend!

Eénmaal aangekomen bij het Roussel House, wordt er afscheid genomen.

Weer een voorbeeld van de zondagbesteding,