Aart Jongeman klein
  • Aart Jongejan

Aart Jongejan

Student Bedrijfskunde MER

 
Marjet van Laar

Marjet van Laar

 
Lauwrens Sneep
  • Lauwrens Sneep

Lauwrens Sneep

Student Leraar Basisonderwijs

 

2 december 2015

Jambo everybody! (Hallo iedereen!),

‘Tringggg’ zei de wekker om kwart voor zes in de ochtend. Om half 7 had iedereen al gegeten en moesten de laatste spullen ingepakt worden.

Na een lange rit, waar we de rijst overal zagen drogen,  kwamen we aan in ‘the middle of nowhere’.

Onderweg zagen we in de buitenwijken het Afrikaanse leven voorbij trekken.

Het was een lange busreis. Er werd heel wat afgekletst.

Boeren langs de weg waren druk met de rijstoogst.

Hoog bovenop een berg wachtten een paar mannen en vrouwen uit een klein dorpje op ons. We waren onder de indruk van de Afrikaanse natuur, dit was een enorme tegenstelling tot het rumoerige Nairobi.

 

De leider van de platselijke kerk verwelkomde ons vriendelijk en stelde zich meerdere malen voor. Ook gaf hij aan hoe dankbaar hij was dat wij in zijn ‘village’ waren. Terwijl we onder de Afrikaanse levensboom zaten viel het ons op hoe warm het was. Dit in tegenstelling tot wat ons was verteld over het weer in deze regio. De dikke truien en poncho’s konden meteen weer de tas in.

 

Bij de rondleiding werd ons de kerk getoond van de opbrengsten vanuit de community. Dit is geheel onafhankelijk van sponsoren en hierdoor duurt de bouw wel ‘iets’ langer. De eerste steen is in 2006 gelegd en ze hebben de afgelopen twee jaar niet kunnen bouwen i.v.m. een tekort aan geld. Wel bevestigde de man mij dat de kerk volgend jaar af zou zijn. We zijn benieuwd.

Ondertussen hadden de verpleegkundigen eindelijk een klusje:  het verzorgen van een klein wondje.

 

De tocht werd voorgezet naar de stille wateren van de vallei. Dit is de enige watervoorziening in tijden van droogte. In januari is het daar 40 graden en alles wat nu groen is, is dan bruin volgens de mensen.

 

Al zweterig en dorstig liepen we verder naar de kliniek. Vol trots vertelde de man dat zij nu zelf twee verpleegsters hebben. Deze kunnen maar liefst alle eerste hulp bij wonden bieden.

Op het moment dat je een arts nodig hebt moet je tien kilometer verderop zijn. Heb je een ernstige ziekte, zoals bijvoorbeeld kanker, dan moet er vijfentwintig kilometer over hobbelige wegen gereisd worden.

 

Een enthousiaste groep mannen vertelde over de school. Dit is een high school (middelbare school). Er moest nog wel veel gebeuren, maar de muren stonden. De klaslokalen konden nog net niet in gebruik worden genomen. Gelukkig is het nu vakantie en hebben de kinderen de hele maand december vrij.

 

 

Hierna gingen we teug naar de levensboom. Hier kregen we lunch. Het viel ons op dat wij geen drinken aangeboden kregen. Dit had er waarschijnlijk mee te maken dat zij geen drinkwater hadden voor ons en voor hen. Er was wel een klein beetje warm geworden water om onze handen mee te wassen.

Als afscheid een groepsfoto bij de bus. Na een hobbelige drie kwartier kwamen wij aan bij onze bestemming.

Terug in het guesthouse gingen sommigen van ons naar even naar "the garden of Eden".

Dit guesthouse is iets primitiever dan de vorige. We hebben pasta gegeten, kip en een heerlijke krokante aardappel met groente. Sommige studenten gingen spelletjes spelen anderen gingen insecten verwijderen uit de kamers of de ogen dichtdoen.